Hej, hej...
Proszę pana! Panie Nagakura!
Staruszku Shinpachi, chcemy posłuchać dalszej części tej historii!
Rozumiem, rozumiem.
Dziwna z was grupka, skoro chcecie słuchać o Shinsengumi.
Prosimy! Opowiedz nam o mistrzu miecza, dowódcy, Kondzie Isamim!
Wolę o Hijikacie Toshizie.
Ja chcę o Okicie Sojim, genialnym Okicie!
Chcecie usłyszeć historię?
W takim razie mam coś dla was. Coś, czego jeszcze nie opowiadałem.
Opowiedz nam!
Nie mogę się doczekać!
Ale super!
Nie zrozumcie mnie źle, ci chłopacy nie zapisali się na kartach historii.
Ale dzięki temu lepiej ich zapamiętałem.
Szczerość
Trzech wilków.
A najbardziej tego białowłosego.
Wdychając suche powietrze, miasto barwi się na czerwono.
Niebieski Miburo
Czasy zostawiają mnie w tyle i tylko przyspieszają.
Nawet jeśli kopię opadłe liście...
Serce i tak się nie rozpogodzi.
Chcę płakać, ale nie potrafię.
Kolory stopniowo bledną.
Nieustannie!
Emocje, które wzdychają: "już dość!"
Impuls, który krzyczy: "chodźmy dalej!"
Oba są prawdziwe.
Tak kruche, że aż chwieje się w szarości.
Niebieskie, niebieskie, przejrzyste...
Jak tamto niebo.
Wolność, która się coraz bardziej rozpościera.
Pewnego dnia...
Na pewno przyjdę się z tobą spotkać.
Do mnie, który chciał płakać.
Powiem "wszystko będzie dobrze".
Przemierzając błękit.
W wirujących czasach.
Wysławiając ten głęboki błękit.
Marzec 3 rok ery Bunkyu
Kyoto
Ale tu ruch.
Proszę o wybaczenie.
Ale przystojna parka.
I jaka męska.
Podoba mi się tu, Soji.
Co ci mówiłem, Hijikata-san?
Mam nosa do tych spraw.
Nie mamy wolnych stolików!
Poczekajcie na zewnątrz!
Witajcie.
Bądźcie ostrożni, możecie się poparzyć!
Jaka śliczna młoda dama.
Serdecznie dziękuję.
Hijikata. Znowu to robisz.
Mam z młodymi...
Kiepskie relacje. Wiem, że ich nie znosisz.
Nie, to one nie moga mnie znieść.
Dzieci wyczuwają zło na odległość.
Iroha!
Idę!
Zauważyłeś?
Pracuje tu jeszcze inna staruszka.
To dziecko.
Że jak?
Dziękuję za cierpliwość.
Wasze dango, panowie.
Masz rację.
Spójrz na tę zaciekłą twarz.
Jesteś facetem?
Tak, bo widzisz...
Super wyglądasz!
Uwielbiam je. Są białe niczym płatki śniegu.
Dziękuję, że mi to mówisz.
Może też będę tak układał swoje włosy?
Zapomnij.
Porywacze?
Tak, porywacze. Teraz są dosłownie wszędzie.
Podobno porywają jedynie przedszkolaki.
To straszne. Co się dzieje z tym światem...
Zwolniło się miejsce! Wchodźcie!
Serio...
Nie przepadają za mną w Kyoto. I nie mam pojęcia dlaczego.
Moja starsza siostra powiedziała mi, bym do niej napisał, kiedy tu dotrę.
Nawet na to nie mam czasu.
Jak wam smakowało to dango?
Były świetne.
Cieszę się.
Jak masz na imię, chłopcze?
Nio. Mówią mi Nio.
Nio? To ci dopiero imię.
Jestem Iroha!
Iroha! Wspaniałe imię.
To miło, gdy rodzeństwo trzyma się razem.
Zatem tak to wygląda.
Rachunek, proszę.
Wystarczyło ci pięć dango z rożna, co?
Wybacz. Były przepyszne.
Stylowe kimono. Sama je zrobiłaś?
Zauważyłeś! Jestem pod wrażeniem.
Jeżeli nie lubisz słodkiego, to mamy też gotowane tofu.
Chirinuya
Masz dobre oko.
Chirinuya
Następnym razem pewnie spróbuję tej zupy z czerwonej fasoli.
Chirinuya
Dziękujemy bardzo! Zapraszamy ponownie!
Chirinuya
Nie wiem, czy to taki dobry pomysł.
Zdradza ich ten wschodni akcent. To o nich wszyscy mówią.
Miburo.
Jesteś pewien?
Tak, to byli oni.
Kim są Miburo?
Wilki z Mibu
Zapisujesz to jako "Wilki z Mibu", jako że ta wataha osiedliła się w wiosce Mibu.
Wilki z Mibu
Wiesz, kim są Roshigumi? Ci wszyscy roninowie z Edo?
Tak, słyszałem o nich.
Szogun - tytuł japońskich namiestników wojskowych, będących, zwłaszcza w XVII-XIX w., faktycznie władcami Japonii; też: osoba nosząca ten tytuł.
Przybyli, by chronić szoguna na czas jego wizyty w mieście.
Ale myślałem, że zaraz po tym odeszli.
Większość to zrobiła. Ale część została.
Tych, którzy zostali, nazwano Miburo.
Krąży też plotka, że zachowują się jak banda szakali,
tnąc kogo popadnie i włamując się do sklepów, by je okraść.
To brzmi jak problem.
Byłoby inaczej, gdyby Szogunat miał choć trochę ikry.
Jednak odkąd przybyły czarne statki, ceny wzrosły.
Więc goście machają sobie mieczami, by "wypędzić tych barbarzyńców”.
Później dołączyli do nich zbóje ze wschodu i teraz nikt nie jest bezpieczny.
Lepiej omijać ich szerokim łukiem.
I co z tego?! Cholernie dobrze wyglądają!
Okej, czas zamykać! Już, zmykajcie!
Serio. Kto pytał ich o zdanie?
Są niebezpieczni? Nie wyglądali na takich.
Braciszku, myślisz, że Miburo naprawdę są tacy straszni?
Bo ja wiem... A co ty o nich myślisz, Iroha?
Wyglądali na zabawnych.
Iroha.
Myślę, że powinnaś bardziej ufać swoim oczom i uszom, niż plotkom.
Oto i mój starszy brat!
Daj sobie spokój.
Witajcie.
Wróciliśmy.
Zapraszamy.
Strasznie dziś pusto.
Chirinu
Mamy tu mały kryzys.
Chirinu
Dobrze ci idzie!
Nasza zupa z czerwonej fasoli i gotowane tofu.
Babinko, oni chyba nie są rodzeństwem?
Skąd ci to przyszło do głowy?
Dzieci mówią wyliczankę nazwaną Kyoto Marutake Ebizu, w skład której wchodzą kolejne ulice w Kyoto.
Maru.
Nazywają się Iroha i Nio. Ale kolejność się nie zgadza.
Take.
Ebisu.
Ni.
Oshi.
Oike...
Nio powinno być drugie.
Ane.
San.
Rokkaku.
Kolejność?
Tako.
Tak jak w tym wierszu: Iroha Nihoheto, gdzie Iroha występuje przed Nio.
Nishiki...
Shi.
Aya.
Buttake, Matsu, Man, Gojo...
Słuchaj, jesteśmy rodzeństwem.
Sekida, dzyń dzyń, Uo no tana...
Rodzice Irohy odeszli tuż po tym, Jak przyszła na świat.
Rokujo. Santetsu. Krzyżują każdą z nich!
Nio zostawili w świątyni.
Gdy przejdziesz Hiccho, nadzejdzie i Hakkujo!
Wzięłam ich oboje.
Na Toji on Jujo zatrzymujesz się!
Oboje są sierotami, bez jakiegokolwiek znanego im krewnego.
Ale jesteśmy razem już od dziesięciu lat.
Może w ich żyłach płynie inna krew,
jednak żyją jak brat z siostrą.
Z pewnościa.
Pewnie służą tu pomocą.
Zwłaszcza Nio. Ten chłopak daleko zajdzie.
Jest zdolny i bystry.
Czasami w ogóle nie widać w nim dziecka.
Dać mu ze trzy lata I już sam sobie beze mnie poradzi.
Jak widzisz, Iroha Jest tak ładna, jak i radosna.
Pewna rodzina szlachecka zgodziła się ją zaadoptować.
Nie mogłam być bardziej szczęśliwa.
Brzmisz jak prawdziwa babcia.
Nie gadaj bzdur!
Rany!
Dlaczego nie mogłeś powiedzieć matka?!
Iroha! Nio! Wróćcie, zanim się ściemni.
Tak!
Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Idź się przebrać i chodźmy do domu.
Tak!
Jest tu ciemno choć oko wykol.
Nie bój się. Jesteś ze mną.
Wiesz, braciszku, babunia powiedziała, że zaadoptuje mnie wspaniała rodzina szlachecka.
Ta, której czasami zanosimy dango.
Tak, słyszałem.
Wolałabym jednak zostać z tobą i babunia, wiesz.
Ciesze sie.
Ta rodzina dobrze się tobą zajmie, Iroha.
Ale wiem, że tobie też nie jest lekko.
To nie jest sprawiedliwe....
Nie przejmuj się mną.
Sprawię, że Chirinuya osiągnie sukces!
I tak nie mam żadnych marzeń ani ambicji.
Czy życie nie jest po to, by się z niego cieszyć?
Zresztą, babunia by płakała, gdybym zostawił ją sama.
Więc od czasu do czasu odwiedź nas w Chirinuya, zgoda?
Zgoda.
Masz rację, babunia byłaby samotna.
Chciałabym nauczyć się pisać, bym mogła wysyłać ci mnóstwo listów.
Może powinnam poćwiczyć.
Iroha, w te stronę!
Nie ukryjemy się. Księżyc świeci zbyt jasno.
Co się dzieje?
Tak, porywacze. Teraz sa dosłownie wszedzie.
Podobno porywają tylko przedszkolaki.
Porywacze?
Braciszku!
Iroha! Trzymaj się za mną!
Iroha!
W końcu się pokazaliście.
Znudziliśmy się już tym czekaniem.
Czas spać, słodka królewno.
Cofnijcie się.
Kim jesteście?
Nie słyszałeś?
Płaczą głośniej dzieci nasze...
Chyba "zamierają".
gdy straszni Roshigumi wkraczają.
Nie dajcie się zastraszyć! Brać ich!
To kto teraz?
To Toshiro.
Zdradził cię sposób dobierania broni.
My swoich nie wyciągniemy. Przez was mogą tylko zardzewieć.
Są tacy silni.
Gdzie są te uprowadzone dzieciaki?
Cholerni Miburo. Nikt nie lubi przybyszów.
No i?
Nie przyszliśmy tutaj zawierać znajomości.
W odróżnieniu od Sojiego, mam strasznie gwałtowny temperament.
Mieczem wojowałeś, więc od niego zginiesz.
Stój, Hijikata!
Co jest?
Porwali kogoś dla ciebie ważnego, prawda?
Czy to było...
dziecko?
Moją córeczkę.
Nio, skad wiedziałeś?
Nawet gdy dobył swego miecza, nie miał w oczach chęci mordu.
Wiesz, gdzie jest ich kryjówka?
Zaraz przy lombardzie na Shojo-dori.
Ilu ich tam jest?
Nie wiem. Przynajmniej dziesięciu.
Dziesięciu? To zbyt wielu.
W porządku. Zatem idziemy prosto w paszczę lwa.
Poczekajcie! Czy nie powinniśmy poczekać z tym do rana i poprosić o pomoc?
Nie panikuj.
Zajmiemy się nimi, nim nastanie świt.
Obiecuję ci, że ją uratujemy.
Gdy wróci, powiedz jej, że jesteś z niej dumny.
Jestem pewien, że będzie wyczerpana.
Nakarm ją kulkami ryżowymi czy czym innym.
Nio, Iroha. Jesteście w stanie wrócić sami?
Tak.
Zobaczymy się z wami jutro.
Chirinuya
Nie mogłam uwierzyć własnym uszom!
I pomyśleć, że Nio i Iroha musieli się śmiertelnie przestraszyć!
Powiedzieli, że ich uratowaliście. Wy, samuraje, dobrze radzicie sobie z mieczami.
A przy tym, jak dobrze się prezentujecie. Ideał mężczyzny!
Dzieciom nic się nie stało, a porywacze uciekli, gdzie pieprz rośnie.
Wątpię, by odważyli się tu wrócić.
Bardzo ci dziękuję, Soji!
Czy to nie miłe?
Pańska herbata.
Dziękuje.
Gorąca!
Wygląda na przybitego.
Nio.
Chciałbyś iść z nami do Mibu I dołączyć do Roshigumi?
Co prawda wciąż jesteś dzieckiem, ale potrafisz o siebie zadbać.
Nie prosimy cię o to, byś walczył na śmierć i życie.
Gotowanie, sprzątanie, pranie...
Mamy sporo spraw, którymi trzeba się zająć.
O rety.
Rozumiem.
Dziękuję. Jeszcze tu wrócimy.
Mogę was o coś zapytać?
Co jest?
Użyliście mnie i Irohy jako przynęty, prawda?
To prawda.
Nie wiedzieliśmy, kim są, a czas nas naglił.
Użycie dzieci jako przynęty oszczędziło nam czasu.
Ale przez to Iroha może przez pewien czas nie być w stanie wychodzić w nocy na zewnatrz.
Przepraszam, to był mój pomysł. Nie wziąłem tego pod uwagę.
Co to za problem? Może po prostu zostać w środku.
Póki co.
Zatem chodzi o to, że...
uczynimy Jej świat bezpieczniejszym, by pewnego dnia
mogła wychodzić na zewnatrz bez obawy o swoje życie.
Jesteśmy jak psy.
Ludzie biorą nas wtedy, gdy jesteśmy dla nich przydatni i wyrzucają, gdy nas nie potrzebują.
Możemy nawet zachorować i nie przeżyć kolejnego dnia!
Nie poznamy nigdy naszych rodziców.
Ludzie biją się za dnia i dźgają nocą na ulicy!
Zagarniają ziemie!
Zabierają pieniądze!
Odbierają życia!
Walczą! Gwałcą! Zabijają!
A my wciąż musimy to wytrzymywać.
Znosić to z uśmiechem!
Ale czy zawsze tak nie jest?
Wszyscy wiedzą, kto staje się ofiara!
Kto zawsze zostaje ranny!
Ci najsłabsi! To za każdym razem są dzieci!
Ale...
Nade wszystko, najbardziej nienawidzę tego, jak niewiele mogę z tym zrobić.
Też chcę być silny.
Chcę...
Zmienić ten świat.
Umowa stoi!
Dziękuję za cierpliwość.
Proszę. Babcia mówiła, by przynajmniej dać coś od siebie..
Teraz chodźmy.
Nie zapomnij się ukłonić!
I co się mówi? "Dziękuję panom bardzo! Jestem waszym dłużnikiem!"
Tak.
I powtarzam Ci po raz ostatni, Nio. Jestem najbliższą rodzicu osoba, jaka masz.
Babciu.
Bardzo wam dziękuję. Jestem waszym dłużnikiem.
Dobrze zatem.
Dołączasz do nas w Kyoto jako trzeci wilk.
Tak oto...
dołączyłem do Miburo.
Wszyscy, których spotkam.
Każdy moment, którego doświadczę.
Zostawi swój ślad na tym świecie.
I w moim życiu.
i chłopiec
Wilki z Mibu
Tłumaczenie Korektra Bazowane na Fansubie Opening & Ending Dodanie brakujących dialogów [A] Archiwizacja [A] Synchro
Quaczek Faceless TokyoSubs Prefex Prefex Prefex Archival Project Prefex
Walczę tak bardzo, że ból nie daje się ubrać w słowa.
Trzymaj się, jesteśmy na naszej drodzę.
Zapach ziemi, na którą upadłem. Mam go już dość.
Trzymaj głowe wyskoko. Bo w tej nocy...
Czasem się ścieramy, lecz to wciąż przyjaźń, młoda i świeża, hartująca nas nawzajem.
Razem przebijmy się ku przyszłości pełnej światła.
Tamto niebo. Kiedy wyciągnąłem do niego rękę...
Ten błękit jest aż za oślepiający.
Gdybyśmy mogli dzielić się samą nadzieją...
Ruszmy biegiem razem z naszymi towarzyszami.
Dążąc do jeszcze wyższego poziomu.
Przekroczmy własne granice.
My nie jesteśmy sami.
Więzi, które każdy z nas nosi w sercu. UNBREAKABLE!
Tylko to, w co uwierzyłem, jest niezniszczalne.
Zbierzmy razem i pozwólmy temu rozkwitnąć. UNBREAKABLE!
Żebyśmy mogli się śmiać tam, dokąd zmierzaliśmy. Baaaaaaaaan!
No tak. Witaj w nowym świecie. My, nowi, nadchodzimy!
Myślisz że możesz nas obalić? Pokaże ci że jesteśmy niezniszczalni.
W następnym odcinku
W okresie zakwitania drzew wiśniowych chłopak został Miburo.
On i jego towarzysze doświadczą bezwzględnego świata, przesiąkniętego zapachem przelanej krwi.
Nawet gdy miał ochotę uciec,
młody wilk nie poprzestawał w poszukiwaniu własnej prawdy, własnej sprawiedliwości.
Następnym razem...
"Świat, w którym można zapłakać."
Świat w którym
można zapłakać
Nie zawiedziecie się.